Kable izolowane mineralnie - rdzeń miedziany z izolacją mineralną i metalową osłoną, taką jak miedź itp.

Jedenaście zalet jest zazwyczaj wymienianych dla kabli mineralnych, i wszystkie jedenaście są prawdziwe. To, czego brakuje na liście, to warunek związany z każdą z nich, a warunek jest zazwyczaj tym samym obiektem na końcu linii.

Konstrukcja to miedziany przewodnik wewnątrz sprasowanego tlenku magnezu w miedzianej osłonie. Dwie z tych trzech części są obojętne w każdej temperaturze, jaką może wytworzyć budynek, a trzecia to proszek, który utrzymuje swoją wytrzymałość dielektryczną tylko wtedy, gdy jest suchy i sprasowany. Daje to jedenastu twierdzeniom trzy różne podstawy, a podstawy zawodzą na trzy różne sposoby.

Ta strona rozkłada listę. Każde twierdzenie jest śledzone do części, od której zależy, nazwana jest norma, która je mierzy, a jedna liczba, która jest najczęściej cytowana, jest umieszczana z powrotem tam, gdzie należy.

Twierdzenia nie są jedenastoma niezależnymi właściwościami. Większość z nich zależy od ciągłości i szczelności osłony, dalsza grupa zależy od sprasowania tlenku magnezu, a reszta zależy od przewodu i zakończenia. Sortowanie listy w ten sposób jest przydatne, ponieważ zamienia stronę sprzedażową w plan inspekcji: test, który weryfikuje twierdzenie, wynika z tego, od czego twierdzenie zależy.

Czytaj w dół trzeciej kolumny, a pojawi się wzór. Większość tych awarii to zdarzenia mechaniczne lub chemiczne na granicy, i żadne z nich nie jest awarią tlenku magnezu jako materiału. Proszek się nie zużywa. Zużywa się koperta, która utrzymuje go w suchości.

Liczba 1083 °C krąży szeroko i jest to temperatura topnienia miedzi. Pojawia się w kartach katalogowych obok zdania o krótkich okresach i łatwo ją odczytać jako temperaturę, w której kabel może pracować. Nie jest tak. Cztery różne liczby znajdują się na tej samej karcie katalogowej i odpowiadają na cztery różne pytania.

Różnica między drugim a pierwszym rzędem jest kluczowa. Miedziany przewód w temperaturze 1000 °C został wyżarzony do miękkiego stanu i prawie nie ma już wytrzymałości mechanicznej, a każda polimerowa część zakończenia dawno zniknęła. Zespół przetrwa, ponieważ osłona nadal zawiera proszek, a proszek nadal izoluje, co jest innym twierdzeniem niż możliwość pracy w tej temperaturze.

Dlatego normy przeciwpożarowe mierzą czas, a nie temperaturę. Pytanie brzmi, jak długo obwód działa, a odpowiedź to czas trwania w określonym warunku. Kabel opisany jako zdolny do zbliżenia się do temperatury topnienia miedzi został opisany przez swój limit materiałowy, a kupujący nadal nie wie, jak długo działa.

Strona cytuje BS 6387, co jest poprawne i również niekompletne. Norma określa trzy oddzielne testy, a najwyższa klasa to kombinacja wszystkich trzech.

Trzy szczegóły w tej tabeli są warte więcej niż nagłówek. Testy są przeprowadzane na oddzielnych próbkach, więc twierdzenie CWZ to trzy wyniki, a nie jeden. Kategoria C stosuje napięcie znamionowe przez cały czas, co czyni ją testem elektrycznym, a nie tylko przeciwpożarowym. Kategoria Z uderza w panel tylny, a nie w kabel, co pokazuje, jak rzeczywiste załamanie obciąża linię.

Niekompletną częścią jest to, że BS 6387 nie jest już wymagane przez kodeksy praktyki dotyczące alarmów przeciwpożarowych i oświetlenia awaryjnego w Wielkiej Brytanii. Dokumenty te wskazują teraz na inną rodzinę testów, a różnica ma znaczenie dla każdego, kto określa specyfikację na podstawie zagranicznej karty katalogowej.

Praktyczną konsekwencją jest to, że dwa kable mogą być opisane jako ognioodporne i certyfikowane zgodnie z warunkami, które różnią się o dziesięciolecia. Certyfikat CWZ to mocne stwierdzenie dotyczące trzech oddzielnych testów na trzech oddzielnych próbkach. Nie jest to stwierdzenie, że kabel spełnia aktualny kod dla danego budynku, a specyfikacja, która prosi o CWZ bez pytania, który kod ma zastosowanie, zatrzymała się o krok za daleko.

Proszek nie jest wypełniaczem. Jest sprasowany do gęstości, która nie pozostawia ciągłych pustek wzdłuż kabla, a ten pojedynczy fakt powoduje małą średnicę, zdolność przenoszenia prądu, zdolność do wytrzymania zwarcia i twierdzenie o odporności na wybuch.

Argument termiczny jest najczęściej źle przedstawiany. Tlenek magnezu przewodzi ciepło znacznie lepiej niż izolacja polimerowa, a metalowa osłona rozprowadza to ciepło wzdłuż linii, więc dla tego samego przewodu ciepło ma krótszą ścieżkę wyjścia. Twierdzenie o zdolności przenoszenia prądu wynika ze ścieżki termicznej, a nie z przewodu, dlatego tabela deratingu napisana dla kabla polimerowego nie może być zastosowana do tego kabla w żadnym kierunku.

Twierdzenie o odporności na wybuch wynika z tego samego sprasowania, z jednym dodatkiem. Gaz, który zapala się przy zwarciu wewnątrz konwencjonalnie izolowanego kabla, może podróżować wzdłuż przestrzeni międzyprzewodowych. W sprasowanym kablu nie ma przestrzeni międzyprzewodowych, przez które mógłby podróżować, więc ścieżka płomienia jest zamknięta. Dodatkiem jest dławik, ponieważ bariera istnieje tylko tam, gdzie kabel jest nienaruszony, a dławik jest miejscem, gdzie nienaruszony kabel się kończy.

Twierdzenie o zdolności do wytrzymania zwarcia ma ten sam kształt. Przewód może pracować w wyższej temperaturze niż przewód izolowany polimerem, ponieważ nic w kablu się nie rozkłada, więc dana przekrój poprzeczny pochłania więcej energii zwarciowej, zanim zostanie uszkodzony. Limit przesuwa się do zakończenia, gdzie uszczelnienie jest częścią, która nie może wytrzymać temperatury.

Zakończenie tego kabla to mały zespół z czterema zadaniami, a każde zadanie ma swój własny tryb awarii. Normy traktują je jako oddzielny produkt z tego powodu: IEC 60702-1 obejmuje kable, a IEC 60702-2 obejmuje zakończenia, z napięciem znamionowym nieprzekraczającym 750 V dla pary.

Uszczelnienie zasługuje na podkreślenie, ponieważ proszek jest higroskopijny. Tlenek magnezu, który pochłonął wodę, przewodzi, a kabel, który wykazuje niską rezystancję izolacji na miejscu, jest zazwyczaj kablem, którego końce były otwarte na powietrze. Odczyt zazwyczaj powraca po wykonaniu zakończeń i wysuszeniu zespołu, dlatego test rezystancji izolacji na odciętym odcinku niewiele dowodzi, a test na zakończonej linii dowodzi wiele.

To jest również odpowiedź na twierdzenie o długiej żywotności. Nic w kablu nie starzeje się tak, jak starzeje się polimer. To, co dzieje się przez dziesięciolecia, to fakt, że uszczelnienie na każdym końcu jest proszone o przetrwanie cykli termicznych, a uszczelnienie, które przecieka, wpuszcza wilgoć do proszku, który jej nie wypuszcza.

Twierdzenie o ciągłości uziemienia jest dokładne i zależy od dławika. Miedziana osłona jest przewodnikiem, a tam, gdzie instalacja wykorzystuje osłonę jako obwodowy przewód ochronny, dławik jest połączeniem. Dławik, który nie jest dokręcony, lub osłona, która została uszkodzona podczas ciągnięcia, pozostawia twierdzenie nienaruszone na papierze i nieobecne w budynku. W systemie powrotu z uziemioną osłoną osłona przenosi również prąd neutralny, a ten układ żyje lub umiera na tym samym połączeniu.

Twierdzenie o odporności na korozję jest dokładne dla miedzi w większości środowisk i wymaga podania wyjątku. Miedź jest atakowana przez amoniak i związki amonowe, przez siarczki i niektóre kwasy, a plami się w atmosferach przemysłowych. Tam, gdzie są one obecne, kabel jest dostarczany z plastikową osłoną zewnętrzną, a osłona zewnętrzna jest osobnym zakupem z własnym limitem temperatury, który staje się najniższym sufitem w zespole.

Pięć pozycji na wycenie decyduje o tym, czy jedenaście twierdzeń przetrwa dostawę. Żadne z nich nie jest drogie w zapytaniu, a każde z nich odpowiada wierszowi w powyższych tabelach.

Lista jedenastu zalet jest uczciwym opisem produktu. Staje się specyfikacją tylko wtedy, gdy każda zaleta jest sparowana z testem, który ją demonstruje, a większość tych testów jest przeprowadzana na zespole, a nie na bębnie.

DLX dostarcza stopową osłonę i materiały przewodzące, które znajdują się wewnątrz tej konstrukcji, ciągnione w Changzhou, Jiangsu, wraz z tymi samymi stopami niklu w postaci prętów, drutu, taśmy i rur, gdzie kabel przechodzi do termopary lub do wysokotemperaturowego zakończenia. Kabel z miedzianą osłoną jest standardowym przypadkiem. Tam, gdzie osłona musi przetrwać atmosferę zawierającą siarkę lub utleniającą w podwyższonej temperaturze, stop osłony się zmienia, a kabel staje się innym produktem.

Dwa pytania zamykają większość tych zapytań. Pierwsze to atmosfera, którą zobaczy osłona, ponieważ to decyduje, czy miedź jest odpowiednią obudową. Drugie to zakończenie, ponieważ to decyduje, które z jedenastu twierdzeń będzie nadal prawdziwe po instalacji.

Może przetrwać pożar w temperaturach w tym zakresie przez określony czas i nie może być w tej temperaturze obrabiany. Ciągła temperatura pracy standardowej konstrukcji wynosi 250 °C. W temperaturze 1000 °C miedź została wyżarzona do miękkiego stanu, a każda polimerowa część zakończenia zniknęła. Normy przeciwpożarowe oceniają zatem czas przeżycia w określonym warunku, a nie temperaturę roboczą.

Ponieważ tlenek magnezu jest higroskopijny. Proszek wystawiony na przeciętym końcu pochłania wilgoć z powietrza, a wilgotny proszek przewodzi. Odczyt zazwyczaj powraca po wykonaniu zakończeń i uszczelnieniu oraz wysuszeniu końców. Test na odciętym odcinku niewiele mówi o zainstalowanej linii.

Jest to mocne stwierdzenie dotyczące trzech oddzielnych testów na oddzielnych próbkach, a kodeksy praktyki dotyczące alarmów przeciwpożarowych i oświetlenia awaryjnego w Wielkiej Brytanii nie wymagają już tego. Dokumenty te wskazują na BS EN 50200 z jego klasami PH, na BS 8434-2 dla obwodów o zwiększonej odporności, i na BS 8519 Aneks D dla kabli kategorii 3. Zapytaj, który kod reguluje budynek, zanim poprosisz o klasę.

Może, a połączeniem jest dławik. Tam, gdzie osłona jest używana jako obwodowy przewód ochronny, ścieżka uziemienia biegnie przez dławik do obudowy, więc dławik musi być określony i dokręcony jako część instalacji elektrycznej, a nie traktowany jako element mechaniczny. W systemie powrotu z uziemioną osłoną osłona przenosi również prąd neutralny.

Ponieważ ścieżka cieplna jest krótsza. Tlenek magnezu przewodzi ciepło lepiej niż izolacja polimerowa, a metalowa osłona rozprowadza je wzdłuż linii. Zysk należy do ścieżki termicznej, a nie do przewodu, dlatego tabela deratingu napisana dla kabla polimerowego nie może być przeniesiona w żadnym kierunku.

Końce. Nic w kablu nie starzeje się tak, jak starzeje się polimer, a uszczelnienie na każdym zakończeniu jest proszone o przetrwanie cykli termicznych przez dziesięciolecia. Uszczelnienie, które przecieka, wpuszcza wilgoć do proszku, który ją zatrzymuje, a awaria pojawia się wtedy jako spadek rezystancji izolacji, a nie jako przerwa mechaniczna.

Jedenaście zalet jest dokładnych i opiera się na trzech podstawach. Osłona decyduje o odporności ogniowej, wykluczeniu wody, odporności na korozję, ciągłości uziemienia, wytrzymałości mechanicznej i barierze przeciwwybuchowej. Sprasowanie proszku decyduje o średnicy, zdolności przenoszenia prądu i zdolności do wytrzymania zwarcia. Zakończenie decyduje o tym, czy cokolwiek z tego przetrwa instalację.

Liczba, która wymaga najwięcej uwagi, to 1083 °C. Jest to temperatura topnienia miedzi, opisuje, co materiały mogą wytrzymać w ogniu, i nic nie mówi o temperaturze roboczej, która wynosi 250 °C dla standardowej konstrukcji. Kupujący, który odczyta pierwszą liczbę jako drugą, kupił kabel do zastosowania, do którego nigdy nie był przeznaczony, a karta katalogowa nie poprawi błędu.

BS 6387, specyfikacja wymagań dotyczących wydajności kabli wymaganych do utrzymania integralności obwodu w warunkach pożarowych, dla kategorii C, W i Z oraz ich temperatur płomienia, czasów trwania i warunków uderzenia.

BS EN 50200, metoda badania odporności na ogień nieosłoniętych małych kabli do stosowania w obwodach awaryjnych, dla warunku 830 °C i klasyfikacji PH15 do PH120.

BS 8434-2, metoda badania oceny integralności ogniowej kabli elektrycznych, dla warunku 930 °C stosowanego do obwodów o zwiększonej odporności ogniowej.

BS 8519 Aneks D, dla testu kategorii 3 w temperaturze 930 °C przez 120 minut z uderzeniem i końcowym rozpylaniem wody.

IEC 60702-1, kable mineralne i ich zakończenia o napięciu znamionowym nieprzekraczającym 750 V, część 1, dla oceny kabla.

IEC 60702-2, ta sama seria, część 2, dla zakończeń jako oddzielnie określonego produktu.

GB/T 34926, chińska norma dla kabli mineralnych o napięciu znamionowym 750 V i poniżej, jako dokument równoległy używany w krajowej specyfikacji.

Opublikowane stałe fizyczne miedzi i tlenku magnezu, dla temperatur topnienia 1083 °C i 2852 °C, oraz wartości z karty katalogowej dla ciągłej temperatury pracy 250 °C standardowej konstrukcji.

Podane tutaj liczby to opublikowane wartości nazwanych dokumentów i materiałów, a nie certyfikat dostarczonej partii. Normy testów ogniowych są rewizjonowane, a wydanie i kodeks praktyki nazwany w specyfikacji projektu mają zastosowanie. Liczba 250 °C opisuje standardową konstrukcję z odpowiednio dobranymi zakończeniami, a inne zakończenie lub osłona zewnętrzna mogą ją obniżyć. Rezystancja izolacji zależy od stanu proszku w momencie testu i nie jest stałą materiałową. Tam, gdzie podawane jest twierdzenie o wydajności kabla, jest ono podawane dla kabla i zakończenia jako przetestowanego zespołu. Specyfikacje produktów są rewizjonowane, a wydanie podane w zamówieniu ma zastosowanie. Nic tutaj nie zastępuje zatwierdzenia inżynierskiego ani testów uzgodnionych między kupującym a dostawcą.